Marvels 'Wonder Man' mislukt als Hollywoodsatire

Wouter Vermeer · 2026-01-27

Als je de laatste tijd Marvel's nieuwe serie 'Wonder Man' hebt geprobeerd te kijken, dan weet je het waarschijnlijk al. Er klopt iets niet. Het voelt ongemakkelijk, alsof de makers zelf niet helemaal wisten wat ze wilden maken. En dat is precies waar het misgaat. Hollywoodsatire is een lastig genre. Je moet scherp zijn, maar niet gemeen. Grappig, maar niet oppervlakkig. En bovenal: je moet het zelf snappen voordat je erover kunt spotten. 'Wonder Man' lijkt dat laatste punt te missen. ### Waarom satire zo moeilijk is Het probleem met veel moderne satire is dat het te veel wil. Het probeert grappig te zijn, actievol, emotioneel en kritisch tegelijk. Dat werkt zelden. Kijk naar de beste satires uit het verleden - die kozen één duidelijke richting en gingen daar vol voor. 'Wonder Man' worstelt met zijn identiteit. Is het een superheldenserie? Een komedie? Een aanklacht tegen Hollywood? Het antwoord lijkt 'allemaal een beetje' te zijn, en dat is precies het probleem. Als je overal een beetje van bent, ben je nergens echt goed in. ### De valkuilen van superheldensatire Wat maakt satire over superhelden zo lastig? Ten eerste leven we al in een tijd waarin superheldenverhalen zichzelf vaak parodiëren. De grap is al gemaakt voordat de satire hem kan maken. Ten tweede vereist het een diep begrip van zowel het genre als de industrie erachter. - De personages voelen niet authentiek - De humor mist scherpte - De kritiek blijft aan de oppervlakte - Het verhaal wordt overschaduwd door actiescènes Het is alsof de makers bang waren om écht te bijten. Alsof ze dachten: 'We maken een satire, maar laten we vooral niemand beledigen.' En dat is nou net wat satire moet doen - niet wreed zijn, maar wel eerlijk. ### Wat had beter gekund Stel je voor dat 'Wonder Man' had gekozen voor een duidelijker perspectief. Bijvoorbeeld door de focus te leggen op de absurde kant van celebrity-cultuur binnen de superheldenwereld. Of door te laten zien hoe commercie en kunst botsen in Hollywood. In plaats daarvan krijgen we een mengelmoes die nergens echt indruk maakt. De actie is oké, maar niet spectaculair. De humor werkt af en toe, maar is niet memorabel. En de sociale kritiek? Die blijft steken in voor de hand liggende observaties. ### De les voor toekomstige series Wat kunnen we leren van 'Wonder Man'? Allereerst dat satire moed vereist. Je moet durven kiezen en durven confronteren. Ten tweede dat authenticiteit belangrijker is dan productiewaarde. Een klein, scherp verhaal werkt beter dan een groot, vaag epos. Misschien is het grootste probleem wel dat Marvel te veel in zijn eigen succes vastzit. Het is moeilijk om het systeem te bekritiseren waar je zelf zo'n groot deel van uitmaakt. Dat voel je in elke scène - de terughoudendheid om echt te zeggen wat er gezegd moet worden. ### Conclusie 'Wonder Man' is een gemiste kans. Het had een scherpe, relevante satire kunnen zijn over de staat van Hollywood en superheldencultuur. In plaats daarvan is het geworden wat het probeert te bekritiseren: een product dat veilig speelt, risico's vermijdt, en uiteindelijk vergeten wordt. Het is jammer, want het onderwerp verdient beter. Hollywood verdient betere satire. En het publiek verdient betere verhalen. Hopelijk leren toekomstige makers van deze misstap en durven ze wél de diepte in te gaan. Want laten we eerlijk zijn - in een tijd waarin superheldenverhalen overal zijn, hebben we satire nodig die ons laat nadenken over wat we eigenlijk aan het kijken zijn. 'Wonder Man' doet dat niet. Het blijft aan de oppervlakte, en dat is precies waarom het niet werkt.